De oorsprong van tijd en ruimte

Noot: Deze boodschap is onderdeel van een serie boodschappen die zijn gegeven na de aardbeving en vloedgolf in Zuidoost Azië op 26 december, 2004. De boodschappen bevatten leringen over het ontstaan van natuurrampen en hoe ze te vermijden.

Inleiding door Jezus

Jezus: Ik zou jullie graag het Wezen van Licht willen introduceren dat in het geestelijke rijk bekend is als Zarathustra. Je zult je misschien afvragen welk verband er bestaat tussen Zarathustra en het christendom, maar zoals ik op deze hele website uitleg, we zijn allemaal één in de Hemel. We vormen een universele verbondenheid van geestelijke wezens die als leraren optreden voor de zielen die zich op Aarde ontwikkelen en hen universele principes leren van zelftranscendentie door het geestelijke vuur.

Er bestaat echter een rechtstreeks verband omdat Zarathustra de godsdienst van Zoroastrisme stichtte, die gebaseerd is op een zelfs oudere, universele traditie, die God als een alles verterend vuur aanbidt. Dit is de oorspronkelijke, universele godsdienst in het materiële heelal, want onze God is in waarheid een verterend vuur. En zoals je weet, zag Mozes met eigen ogen dat God een verterend vuur was en daarom is de Joods-christelijke traditie een moderne versie van de oude vuurgodsdiensten (Exodus 3:2, Deuteronomium 4:24 en 9:3)

Een zelfs meer rechtsreeks verband tussen mijn missie en deze eeuwen oude nakomelingschap bestaat hierin dat de drie wijze mannen, de drie Wijzen uit het Oosten, daadwerkelijk beoefenaars waren van de universele principes van deze oude vuurgodsdienst en heel doorkneed in het Zoroastrisme. Toen ik in het Oosten reisde gedurende mijn zogenaamde ‘verloren gegane jaren’ (waarin ik werkelijk mezelf vond en dus verre van ‘verloren’ was), heb ik inderdaad een bezoek gebracht aan de drie Wijzen. Ik heb onderricht in de oude vuurgodsdienst van hen ontvangen en ik heb inderdaad enkele principes ervan in mijn leringen opgenomen.

Het meest duidelijke principe dat ik gebruikte was het denkbeeld van de doop met vuur, het werkelijke geestelijke vuur, het vuur van de Heilige Geest (Matteüs 3:11). Dit vuur is de vernietiger van al het kwaad, alles dat niet werkelijk is, en al eeuwen lang wordt dit principe vertegenwoordigd door een Wezen uit het Oosten genaamd Shiva. Ik heb gedurende mijn reizen daadwerkelijk de Aanwezigheid van Shiva onderzocht en ik heb inderdaad geleerd zijn vuur aan te roepen zoals jullie dat geleerd hebben om te doen door decrees en rozenkransen op deze website.

Dus stel ik jullie daarom voor aan een verheven Wezen van Licht, Zarathustra, die de Heer is van de Orde van Melchisedek waarvan ook ik het voorrecht heb lid te zijn. Daarom behoor ik tot de universele, tijdloze generatie van de Lichthiërarchie, die helemaal teruggaat naar het Zuivere Wezen van God. En ik kwam tweeduizend jaar geleden inderdaad naar de Aarde om die generatie voort te zetten, zoals ik vandaag ben gekomen, om allen te helpen die bereid zijn zichzelf in de afstamming van ware geestelijke leraren van alle eeuwen te plaatsen.

Een boodschap van Zarathustra

28 december, 2004

Ik spreek uit het Vuur en ik spreek over Vuur.

Op Aarde lijkt het alsof vuur vorm vernietigd, en dit is waar voor het aardse vuur. Er is echter een geestelijk vuur dat geen vorm vernietigd, maar vorm overstijgt en de energie van God bevrijdt die in vorm is opgesloten, om meer dan de vorm te worden waarin het gevangen zat.

Wij die van de Hiërarchie van Licht zijn, die helemaal teruggaat naar de Troon van God, zijn daarom van het Vuur van God, het geestelijke vuur. Wij zijn in de wereld van vorm gestuurd, in tijd en ruimte, voor het doel het Vuur van God als geschenk te brengen aan diegenen die bereid zijn in het Vuur van God te gaan staan en daardoor hun ziel, hun wezen, toe te staan om van de beperkingen van de vorm bevrijd te worden. Dit is dan het vuur dat voor Mozes verscheen, toen hij de struik zag die brandde maar niet verteerde, omdat geestelijk vuur datgene niet vernietigd wat werkelijk is. Het alleen datgene wat werkelijk is sneller gaan, zodat het zichzelf overstijgt en het meer wordt.

Hoe zit het met het materiële vuur dat niet overstijgt, maar dat inderdaad - vorm - vernietigt? Het materiële vuur is een voortbrengsel van de onwilligheid van de mens zichzelf te overstijgen en het meer te worden. Het is het gevolg van een vervorming van de samentrekkende kracht van de Moeder, die wanneer tot het uiterste gebracht, een gevangenis wordt, die de ziel in een bepaalde vorm gevangen zet. En de ziel begint te geloven dat ofwel de vorm zichzelf niet hoeft te overstijgen, zichzelf niet hoeft te veranderen, ofwel dat de ziel machteloos is de vorm te overstijgen en zichzelf daarbij verandert.

Wanneer je daarom de samentrekkende kracht van de Moeder helpt vervormen, begin je letterlijk met vuur te spelen. Want hoe meer je de materie toestaat zichzelf samen te trekken, hoe meer ‘opeengepakt’ het wordt, totdat je het kritieke punt bereikt dat de vorm zo compact wordt dat het ineenklapt, onder zijn eigen druk bezwijkt, en daardoor zijn uiterlijke vorm niet kan vasthouden en fysiek in brand vliegt, wat dan de materiële substantie waaruit de vorm gemaakt was, afbreekt.

Dit is de reden dat je zoveel godsdiensten ziet die het denkbeeld van vuur in zich hebben om als hoogste uitdrukking van God vereerd te worden. En hier praten we natuurlijk over het geestelijke vuur, waardoor de ziel zichzelf kan overstijgen en meer kan worden. En toch zie je ook enkele godsdiensten waar vuur geassocieerd is met het ‘tegendeel’ van God, namelijk de Hel. En dat vuur is het fysieke vuur waar zielen hun bewustzijn tot het punt samengetrokken hebben, waar de vorm zo compact wordt dat het instort en zichzelf in de vurige oven van de Hel vernietigt.

Twee manieren om naar God terug te keren.
Dus wat je ziet zijn twee manieren om naar God terug te keren. Er is een hoge weg en een lage weg. De hoge weg bewandel je door zelftranscendentie, waarbij je meer wordt, totdat je alles wordt wat God is. De lage weg bewandel je als je weigert jezelf te overstijgen, namelijk het samentrekken van het zelf totdat de levenstroom zelf niet langer haar gevoel van identiteit in stand kan houden. Het wordt daarom door haar eigen misbruik van de samentrekkende kracht van de Moeder verteerd. En hoewel de ziel, wanneer ze in haar eigen Hel verbrandt, naar God terugkeert, zijn het enkel de energieën van de ziel die naar God terugkeren. Dit omdat het zelfbewustzijn van de ziel verteerd is in het vuur van de hel die de ziel zelf in het leven geroepen heeft. Door dit proces wordt de energie waaruit de ziel bestaat gezuiverd, maar de ziel is niet langer omdat alle besef van het bewustzijn van de ziel en alle gevoel van een eigen wezen door het vuur verteerd is. En daardoor kan de ziel niet meer worden en God wordt hierdoor niet verheerlijkt.

Dat is de reden dat jullie de uitdrukking kennen, ‘Soms schijnt een weg iemand recht, maar het einde daarvan voert naar de dood ‘ (Spreuken 14:12). De weg die een mens goed toe lijkt is de weg van het samentrekken in plaats van zelftranscendentie. Het is de weg die op angst gebaseerd is, de angst voor verlies. Je bent bang dat je verliezen kunt wat je hebt en daarom moet je eraan vasthouden. En door het vasthouden aan wat je hebt, zul je het onvermijdelijk verliezen. Want je blijft samentrekken totdat je uiteindelijk ineenklapt. En dat is de reden waarom de Heer Jezus zegt, ‘Hij die zijn leven zoekt te behouden, die zal het verliezen’. Hij die probeert te behouden wat hij bezit, zal blijven samentrekken totdat hij alles verliest. En daarom zei de Christus dat wie bereid is zijn leven ter wille van hem te verliezen onsterfelijk leven zal vinden door voortdurende zelftranscendentie.

Dit is het principe dat wezenlijk voor het geestelijke pad is, dat waarlijk een pad van vuur is. Door het volgen van dit pad laat je het geestelijke vuur van God in je wezen komen totdat het alles verteert wat niet aan God gelijk is. Het verteert alles wat een onevenwichtige manifestatie is dat door de samentrekkende kracht van de Moeder te weeg gebracht is, en in plaats van vorm als basis voor zelftranscendentie te scheppen zoekt de ziel die vorm tot blijvendheid te verheffen. Daardoor wordt de vorm – naar het idee van de ziel – verheven tot de status van God, omdat alleen God, de hoogste manifestatie van God, blijvend en onveranderlijk is.

Wanneer je daarom probeert vorm in stand te houden, overtreedt je in werkelijkheid het eerste gebod, ‘Gij zult geen andere goden voor mijn aangezicht hebben’ (Exodus 20:3). Je schept een afgodsbeeld en je richt dat beeld op om een absolute waarheid te zijn en daarom een beeld dat nooit meer kan veranderen. Er is echter geen beeld in de vormwereld dat voor altijd onveranderd zal blijven, omdat alle aspecten van de wereld van de vorm bedoeld zijn zichzelf te overstijgen totdat ze de volheid van God worden.

Wat is tijd en ruimte?
Het valse pad, onderwezen door de valse guru’s van alle eeuwen, dat helemaal terugleidt tot de slang in het Hof van Eden en zelfs verder dan dat, is dat je je huidige vorm, dat wat je bereikt hebt, kunt gebruiken om het eigen ik te prijzen, in plaats van het geheel van het grotere zelf van God te verheerlijken. En dit valse pad is gebaseerd op de illusie dat een deel van God zichzelf van God kan afscheiden en van het geheel is los gemaakt.

Dit nu is de oorsprong van de wereld waar zoveel zielen vandaag de dag in vastzitten, de wereld die door tijd en ruimte wordt bepaald. Dit is de wereld die door tijd en ruimte beperkt wordt en waarin zielen, die door deze illusie vast zijn komen te zitten, geloven dat ze in een bepaalde plaats op een bepaald tijdstip opgesloten zijn. Deze illusie komt echter voort uit het bewustzijn dat de ziel zich van het geheel deed afzonderen. Het geheel van God is één, met ontelbare individuele manifestaties, zelfbewuste wezens die onophoudelijk bezig zijn meer te worden en op die manier God verheerlijken.

Ze zijn als een enorm brede rivier die zich gelijkmatig voortbeweegt. Er zijn echter zielen die weigeren met die stroom mee te gaan en zij proberen zichzelf er van verwijderd te houden. En omdat God hun vrije wil heeft gegeven, mogen ze dit doen. Maar als je van de rivier verwijderd bent en niet bereid bent met haar mee te gaan, dan kun je niet in het water zijn – je zult ergens anders naar toe moeten gaan. En daarom, door het verlagen van de trilling van haar bewustzijn, daalt de ziel dan neer in een wereld die door schijnbaar absolute beperkingen van tijd en ruimte beheerst wordt.

Wat is ruimte echter? Het is een afstand van de eenheid van het web van leven. En wat is tijd? Het is een afstand in tijd omdat je je niet met de Rivier van Leven meebeweegt. Dus tijd meet waar je nu bent, in vergelijking met waar je geweest zou zijn, als je met de Rivier van Leven was meegegaan. En dus gaat de tijd voorbij want hoe meer je achter op raakt van je oorspronkelijke plek in de Rivier van het Leven, hoe meer je bewustzijn en alles om je heen zich in de tijd samentrekt. Dus het einde van de tijd duidt het punt aan, waar de ziel het kritieke punt bereikt, waar zij niet langer haar gevoel van zelfbewustzijn kan behouden en daarom ineenstort en in het vuur van de Hel brandt.

Deze lering is een geschenk van de hiërarchie van het geestelijke vuur, de hiërarchie van Licht. Wanneer je het wilt overwegen, wanneer je ons wilt aanroepen – in welke vorm je ons ook maar kunt accepteren – kun je deze lering gebruiken om jezelf je bevrijden van het pad dat een mens goed toe lijkt. En je kunt opnieuw in de Rivier van het Leven stappen en je erin onderdompelen en met de rest van ons mee gaan, die werkelijk je geestelijke broeders en zusters zijn.

Daarom zeg ik jullie dat één woord voor wie wijs is, genoeg moet zijn. Laten hen die oren hebben, horen. En zo verzegel ik jullie in het vuur van God, het vuur waarvan ik een verpersoonlijking ben, op Aarde bekend als Zarathustra. Ik heb echter lang geleden deze speciale uitdrukking al overstegen en ben meer van God geworden, zoals jullie meer worden. Amen.


Terug naar: Persoonlijk Christusschap

Terug naar boven

Copyright © 2005 by Kim Michaels