Jezus’
commentaar op Moeder Theresa’s “innerlijke duisternis”
Deel 1
Kim: Jezus, verschillende mensen hebben mij vragen gesteld over het
nieuwe boek ‘Come Be My Light’, dat gaat over de ‘innerlijke
duisternis’ die Moeder Theresa bijna 50 jaar in zich droeg. Mensen
blijken geschokt dat een persoon die wereldwijd erkend is als een zeer
groot humanitair en toegewijd religieus persoon, kan hebben gestreden
met gevoelens van leegte, met twijfels over Gods bestaan en met zich
verlaten voelen door God en door jou.
Het lijkt moeilijk te bevatten voor mensen, dat een persoon van haar
allure, kan twijfelen. Hier zijn een paar van de vragen die mensen hebben:
-
Is zo’n lange ‘duistere
nacht ervaring’ normaal op de weg naar Christusschap? Is dit
iets waarop de meeste spirituele zoekers op het pad kunnen anticiperen?
-
Is zo’n lange periode
van lijden echt nodig of is het wellicht haar ego wat de ‘duister
nacht ervaring’ heeft beïnvloed?
-
Kan het zo zijn dat zij
vrijwillig deze ervaring heeft ondergaan om te demonstreren dat
iemand, ondanks de gevoelens van spirituele leegte, nog steeds de
aanwezigheid van God kan uitdragen in het dagelijkse leven?
- Kan het zijn dat de Katholieke
leer van afscheiding van God en schuld dit ook beïnvloed hebben?
Is het deels karma?
Ik weet dat jij hier je mening
over wilde geven, dus heb ik het boek gelezen en wil ik jou simpelweg
de gelegenheid geven hierop commentaar te geven.
Jezus: Ik
wil reageren op het onderwerp, maar ik wil het anders benaderen dan
een normale vraag. Ik wil eerst, Kim, dat jij aangeeft hoe jij over
dit onderwerp denkt.
Kim: Waar wil je
dat ik begin?
Jezus: Begin
bij hoe jij het hebt ervaren, het boek te lezen.
Kim: Ik heb het gevoel
dat ik zal moeten beginnen door te zeggen dat ik, voordat ik aan het
boek begon, relatief weinig wist over Moeder Theresa. Dit betekent niet
een of andere vorm van veroordeling van mijn kant, maar gewoon dat ik
intuïtief nooit eerder ben aangezet een kijkje in haar leven te
nemen. Uiteraard wist ik van haar humanitaire daden en bewonderde en
respecteerde ik haar daarom. Later heb ik ontdekt dat sommige critici
geprobeerd hebben twijfel over haar werk en organisatie te zaaien, maar
ik denk dat de commissie van de Nobelprijs erg zorgvuldig is in het
onderzoeken van de mensen aan wie zij de Vredesprijs uitreiken. Daarom
lijkt het mij dat haar werk en organisatie gerechtvaardigd zijn.
Ik weet dat Moeder Theresa en zeer orthodox katholiek was en daarom
– omdat ik zelf niet ben opgegroeid in een katholieke cultuur-
zag ik haar niet als voornamelijk spiritueel, maar als religieus persoon.
Voor mij is het verschil dat een religieus persoon binnen een bepaalde
specifieke religie en haar leer blijft, terwijl een spiritueel persoon
waarheid zoekt waar het dan ook gevonden kan worden. Echter, ik wist
dat zij haar roeping om haar missie te beginnen, had gekregen in een
visioen, zoals dat heet. En dat klonk niet als een orthodox katholiek,
omdat ik heb begrepen dat alleen de Paus direct kan communiceren met
God.
Dus, toen ik hoorde over het boek en haar strijd, was ik niet geschokt.
Ik dacht zelfs dat het een goed teken was en dat Moeder Theresa wellicht
meer spiritueel was dan ik had gedacht. Het klonk alsof zij meer een
mysticus was en voor mij is een mysticus iemand die spiritualiteit op
een universele manier benadert – de betekenis van ‘katholiek’
is dan eigenlijk ‘universeel’. Daarom ben ik het boek gaan
lezen met een gevoel van positieve verwachting, hopende dat het iets
zou openbaren over de psychologie van geestelijke groei. Ik denk dat
deze verwachting vervuld werd, alhoewel niet op de manier die ik verwacht
had.
Normaal vind ik het heerlijk spirituele boeken te lezen en ik ploeg
ze gelijk door. Maar dit boek is één van de moeilijkste
boeken die ik ooit gelezen heb. Ik moest mijzelf er letterlijk toe dwingen
het te lezen en als ik niet had geweten dat jij erop wilde reageren,
had ik het niet uitgelezen.
Er zijn verschillende redenen waarom ik het boek moeilijk te lezen vond.
Een simpele reden is dat het boek uitermate herhalend is. Het bevat
de brieven van Moeder Theresa aan haar biechtvaders, maar het probleem
dat zij had, bleef in principe de hele tijd hetzelfde. Dus het zijn
iedere keer weer dezelfde vragen en beweringen.
Moeder Theresa’s begrip van haar probleem leek niet te veranderen
of te groeien in 50 jaar en dat is voor mij bijna niet te bevatten.
Tegelijkertijd waren haar verschillende biechtvaders niet in staat haar
te helpen. Behalve één priester, die haar hielp ‘de
duisternis lief te hebben’ en haar hielp te accepteren dat zij
niets kon doen om hier bovenuit te stijgen.
Een andere reden is dat ik dacht dat het boek gewoon de geschriften
van Moeder Theresa zou weergeven. Maar het boek was samengevoegd en
aangepast – wie weet hoeveel- door een Pastoor Kolodiejchuk, die
de leiding heeft over haar heiligverklaring. En het wordt snel duidelijk
dat dit geen spiritueel boek is, maar een katholiek boek. Het is niet
voldoende de geschriften van Moeder Theresa voor zichzelf te laten spreken,
de Pastoor moet elke brief introduceren en daarna moet hij het analyseren
en in de ‘juiste’ context plaatsen.
Het is behoorlijk duidelijk dat het boek zorgvuldig is aangepast om
de strijd van Moeder Theresa in de ‘juiste’ Katholieke context
te presenteren, zodat de lezer – hopelijk- de juiste katholieke
conclusie kan trekken. Eentje waarbinnen Moeder Theresa als een nog
grotere heilige wordt gezien, omdat zij deze innerlijke strijd heeft
gehad en toch alles heeft gedaan wat zij heeft gedaan voor de armen.
De geschriften van de Pastoor zijn herhalend en elkaar tegensprekend,
omdat hij elke reflectie/mening die zij heeft, moet presenteren als
een teken van haar heiligheid – wat een beetje leeg wordt voor
een niet-katholiek.
Maar wat het boek echt moeilijk – zelfs pijnlijk- om te lezen
maakte, was dat het al snel duidelijk voor me werd dat Moeder Theresa
niet de mysticus was waarop ik had gehoopt. Zij is een extreem voorbeeld
van de soort mensen waar ik sinds mijn kindertijd erg voorzichtig mee
ben geweest, deels omdat mijn vader een eerste voorbeeld was. Dit zijn
mensen die lijden – geestelijk, psychologisch – maar het
lijden is innerlijk en het wordt veroorzaakt door een innerlijke conditie,
namelijk dat deze mensen vastzitten in een bepaalde kijk op de wereld.
En omdat zij niet verder kunnen- willen- kijken dan deze visie, kunnen
zij niet ontsnappen aan dit lijden.
Ik bedoel, ik voel veel compassie voor deze mensen, en ik wou dat er
een manier was hen te helpen. Toen ik het boek las, voelde ik veel medeleven
voor Moeder Theresa. Hier is een persoon die haar leven duidelijk heeft
gewijd aan God en Jezus – zoals zij hen ziet – en wie –
vanuit een normaal perspectief – compleet non-egoïstisch
is in het dienen van de armen. Ik had heel graag gewenst dat zij door
het leven was gegaan zonder zich leeg te voelen en verlaten door God
en door jou. In plaats daarvan lijdt zij 50 jaar lang op een manier
die zo intens lijkt, dat je gewoonweg wenst dat ze eroverheen komt.
Voor mij was dit vooral pijnlijk, omdat volgens mijn levenservaring,
haar probleem redelijk makkelijk was op te lossen. Haar lijden was volledig
innerlijk, het was volledig psychologisch, waarmee ik bedoel dat het
allemaal werd veroorzaakt door een staat in haar denken, en die staat
is een specifiek beeld van God. Dit beeld was deels het resultaat van
haar opvoeding binnen de katholieke kerk, maar ook deels dankzij sommige
ideeën die zij zelf had verklaard of geaccepteerd vanuit iets voorbij,
volgens mij, de algemene katholieke leer.
Vanuit mijn perspectief is de situatie vrij simpel. Na enige tijd met
dit probleem te hebben gestreden, zou de natuurlijke reactie zijn, te
zeggen: “Ik kom er niet overheen met de benadering die ik tot
nu toe gebruik, laat ik een andere benadering proberen!”. Ik bedoel,
zij lijkt er waarlijk naar te hebben verlangd uit deze situatie te komen
en als zij er niet uitkwam door het haar Katholieke biechtvaders te
vertellen, zou mijn benadering zijn geweest te erkennen dat ik een begrip
van het probleem miste. Dus zou ik gezocht hebben naar dit begrip, zelfs
als dit zou betekenen dat ik buiten het mentale kader van de Katholieke
Kerk zou moeten zoeken.
Maar, Moeder Theresa kan dit idee zelfs niet ontvangen en dit resulteert
erin dat haar toestand zich verder verdiept. Ze praat zichzelf zelfs
aan dat Jezus wil dat zij zo lijdt en dat door dit lijden jouw honger
naar de verlossing van zielen vervuld wordt. Het klinkt haast alsof
zij gelooft dat door haar lijden zij zieltjes kan winnen voor God. Op
een gegeven moment laat een priester haar accepteren dat zij nooit uit
dit lijden kan komen; dus kan zij het net zo goed maar liefhebben. Dit
lijkt haar te troosten, maar het zorgt er ook voor dat zij al haar pogingen
uit deze situatie te komen, opgeeft.
Voor mij is dit simpelweg niet te bevatten en het is een benadering
van het leven die mij volkomen vreemd voorkomt. Ik bedoel, Jezus, in
je laatste dictaat, vroeg jij hoelang het zou duren voordat mensen een
spijker uit hun schoen halen, in plaats van doorgaan met pijn te blijven
lopen. Voor mij is dit duidelijk, maar kennelijk niet voor Moeder Theresa.
Begrijp me niet verkeerd, het is niet mijn bedoeling haar naar beneden
te halen. Ik begrijp dat zij een ander persoon is dan wie ik ben en
daarom is wat voor mij makkelijk is, niet makkelijk – of zelfs
mogelijk – voor haar. Er zijn ongetwijfeld dingen die zij heeft
gedaan die ik moeilijk gevonden zou hebben om te doen. Maar toch, je
wilde dat ik mijn ervaring vertelde van het lezen van dit boek. En dit
is wat ik ervaren heb. Ik wilde Moeder Theresa letterlijk door elkaar
schudden en zeggen:“Probeer eens iets nieuws in plaats van door
te gaan met wat Einstein noemde de domheid van hetzelfde blijven doen
en een ander resultaat verwachten!”.
Samenvattend, hoopte ik dat het boek een hulpmiddel kon zijn voor spirituele
zoekers door te laten zien hoe je een situatie van twijfel, innerlijke
duisternis en leegte kon overwinnen, waarvan ik weet dat vele oprechte
mensen hieronder lijden. Maar in plaats daarvan eindigt het boek zonder
enige vorm van oplossing – tenzij je het als een oplossing beschouwt
dat Moeder Theresa leerde haar duisternis lief te hebben en door bleef
gaan met haar humanitaire werk, terwijl zij trouw bleef aan de Katholieke
Kerk, die, naar mijn mening, deels de oorzaak was van haar situatie.
Daarom denk ik dat spirituele zoekers die dit boek lezen en de lessen
van de Opgevaren Schare niet hebben, nog meer verward en vertwijfeld
raken, dan zij daarvoor al waren. Tenzij ze de katholieke kerk blind
accepteren als de enige weg naar verlossing en daardoor elke vorm van
lijden ondergaan, omdat ze geloven dat het beter zal worden in de Hemel
– wat de benadering van Moeder Theresa lijkt.
Met andere woorden, wat mij het meest teleurstelde was, dat het boek
absoluut geen enkele oplossing heeft. Nogmaals, behalve als je het als
een verlossing beschouwt dat mensen de kerk blind accepteren en erop
vertrouwen dat hun lijden hen een betere verlossing zal schenken. En
voor mij is dit eigenlijk de verborgen boodschap in het boek.
Het is alsof de uitgever wil zeggen: “Ik weet dat veel van jullie
katholieken twijfels hebben over de Kerk en zijn beeld van God, maar
kijk naar deze grote humanitaire persoon en overweeg hoeveel meer zij
deed dan wat jij ooit kan doen. En zie dan hoeveel zij geleden heeft
door haar innerlijke conflicten. Maar, als zij zoveel kon lijden, zonder
vragen te stellen aan de Kerk, erop vertrouwend dat alles beter zou
worden als ze eenmaal in de Hemel was, zou jij dan niet in staat moeten
zijn de Kerk en zijn leer te accepteren, zonder vragen te stellen?
Ik weet dat ik volledig afdwaal, maar Jezus, heb ik geheel ongelijk?
Jezus:
Nee, je hebt een van de verborgen boodschappen van het boek, juist geïdentificeerd.
Een boodschap die is bedekt door de kerk sinds het is begonnen het idee
van heiligen te gebruiken. Er zijn ook positieve boodschappen door het
idee van heiligen, maar dit is er een van de negatieve, in die zin dat
het de mensen vredig houdt en hen direct ontmoedigd persoonlijk Christusschap
na te jagen.
Feitelijk is het zo, dat decennia lang, leiders van de Katholieke Kerk
Moeder Theresa hebben gebruikt als een middel van propaganda, zelfs
in termen als terugwinnen van hun geloofwaardigheid via haar, die zij
hadden verloren door het seksueel misbruik door mannelijke priesters.
Dit is nogal een misbruik van Moeder Theresa, om promotie van de kerk
te zoeken via het voorbeeld van een vrouw. Terwijl niet bereid zijn
vrouwen een gelijkwaardige status in de kerk te geven, hypocriet is.
Wat je ook illustreert, is dat een niet te ontkennen deel van Christusschap
is, bereid te zijn overal vragen bij te stellen. Inclusief andere leringen,
maar ook je eigen innerlijke geloof en benadering van het leven. Als
je niet bereid bent vragen te stellen, hoe kun je dan ooit de balk in
je eigen oog identificeren? En als je deze niet identificeert, hoe kun
je deze dan ooit verwijderen?
Je hebt ook gelijk wat betreft dat wat voor jou gemakkelijk lijkt, onmogelijk
was voor Moeder Theresa, maar je hebt ongelijk dat het komt doordat
zij een ander persoon was dan wie jij bent. Wat ik hier bedoel is dat
er geen fundamenteel verschil bestaat tussen de ene of de andere persoon,
in die zin dat iedereen de potentie heeft het mentale kader te overstijgen
en dichter bij Christusschap te komen – een staat waar je ALLE
mentale kaders achter je hebt gelaten.
Dus iedereen heeft de potentie de benadering van het leven te veranderen
en een benadering aan te nemen die tot groei leidt in plaats van tot
stilstand – de stilstand die onvermijdelijk lijden zal veroorzaken,
omdat je vecht tegen de Rivier van Leven zelf. En omdat te kunnen doen,
moet je jezelf steeds verzetten tegen de voorwaartse beweging, de zelftranscendentie
wat leven IS. Dit veroorzaakt een constante spanning die je ervaart
als verschillende soorten lijden.
Kim, ik weet dat je wilde reageren op dat wat jij ziet als de onderliggende
innerlijke oorzaak van Moeder Theresa’s situatie.
Kim: Dat was iets
wat ik simpelweg niet kon begrijpen toen ik het eerste deel van het
boek las, maar richting het einde, zag ik het helderder, denk ik –
wat de waarde aantoont van het lezen van het gehele boek, ook al was
het moeilijk.
Jezus: Stop medelijden met jezelf te hebben, het is
deel van je werk dit soort boeken te lezen.
Kim: Jezus, vertel
je me, mijn lijden lief te hebben? :)
Jezus: Nee,
ik vertel je dat je jouw benadering van het leven moet wijzigen, zodat
je er niet onder lijdt. Ik waardeer het dat je hier humoristisch bent,
maar het feit is dat JIJ het moeilijk gemaakt hebt voor jezelf toen
je het boek las, doordat jij een gehechtheid hebt het soort mensen te
helpen die vastzitten in het denken dat jij zo helder ziet. En wanneer
je voelt dat je hen niet kunt helpen, wil je terugtrekken in plaats
van de pijn te voelen dat je hen vast ziet zitten.
Dus wat jij persoonlijk moet doen, Kim, is elke gehechtheid deze mensen
te helpen, overstijgen. Het helpt noch hen, noch jou dat jij pijn voelt
wanneer je hen vast ziet zitten, terwijl – in werkelijkheid- zij
vastzitten omdat zij hun Vrije Wil gebruiken op hun manier. Jij zit
niet vast, omdat jij jouw Vrije Wil gebruikt op jouw manier, wat betekent
dat jij zowel hun keus als jouw keus moet respecteren, zodat je geen
gehechtheid voelt en geen pijn, omdat anderen keuzes maken die hen pijn
veroorzaken. God heeft hen Vrije Wil gegeven en wanneer zij de keuzes
maken die hen vast laten zitten, waarom zou jij je daarover gefrustreerd
voelen – tenzij jij je op een bepaalde manier verantwoordelijk
voelt voor hen, wat in tegenspraak is met je begrip en respect voor
VrijeWil.
Zie je wat ik hier zeg? Jij bent in de positie van spiritueel leraar,
en daarom is het essentieel voor jou je NIET gehecht te voelen aan het
‘redden’ van mensen. Jouw taak is spirituele lessen naar
voren te brengen en zo toegankelijk mogelijk te maken – en dan
laat je het aan de mensen over wat zij ermee doen. Als je het verlangen
hebt mensen wakker te ‘schudden’ , heb je geen vertrouwen
in de Wet van Vrije Wil dat het zichzelf zal uitwerken, op welke manier
dan ook.
En dat is dezelfde gedachtegang die jij – correct- hebt geïdentificeerd
bij Moeder Theresa. In haar geval nam het de vorm aan van geloven dat
haar lijden zieltjes kon winnen voor mij, maar in jou geval neemt het
de vorm aan van mensen wakker willen maken die vastzitten. In beide
gevallen, baseert het je eigen gemoedsrust op de reacties van andere
mensen – denken dat je hen moet redden ook al willen zij niet
veranderen – wat onnodig is en niet productief voor elke spirituele
zoeker.
Vele anderen onder de top tien procent van de meest geestelijk ontwikkelde
mensen zijn verblind door andere aspecten van deze gedachtegang en ik
gebruik het voorbeeld van Moeder Theresa deels om jullie allen bewust
te maken dat dit subtiele bewustzijn simpelweg moet verdwijnen! Ik wil
dat jullie allemaal vrij zijn te ZIJN wie je bent en je kunt niet zijn
wie je bent als je, op wat voor manier dan ook, gehecht bent aan het
redden van andere mensen. Want dan zul je geloven dat jij jezelf aan
hen moet aanpassen in plaats van dat jij bent wie je bent!
De ENIGE weg naar verlossing voor ieder persoon is, dat hij of zij het
unieke individu is zoals hij/zij geschapen is te zijn. Dus, je moet
ZIJN en laten zijn. In feite, ALLEEN door jezelf te zijn kun je andere
mensen helpen. Want het is in het uit durven dragen van je geestelijke
identiteit in het stoffelijke rijk, dat je anderen kunt inspireren –
door voorbeeld, niet door woorden– te zijn wie zij zijn! Ik weet
dat ik veel gesproken heb tijdens mijn missie, maar ik leefde ook wat
ik zei door te zijn wie IK BEN. Ik wil dat ieder van JULLIE is wie JIJ
bent.
Kim, ga nu terug naar mijn vraag.
Kim: Dank je voor deze openbaring, jouw Levende Waarheid heeft
mij vrijgemaakt dit te zien en over te geven. Ik zal erg alert zijn
op elk opnieuw verschijnen van dit bewustzijn in mijn wezen.
Wat ik zie over de onderliggende oorzaak van Moeder Theresa’s
situatie is dat zij dacht dat zij zich volledig had overgegeven aan
God, maar in werkelijkheid was dit niet zo. Of, ik mag zeggen dat zij
zichzelf had overgegeven aan God, zoals zij hem zag. Zij had zich overgegeven
aan het beeld van God, maar de ware God gaat voorbij aan ELK beeld,
dus wij moeten ons voortdurend overgeven. We moeten in een staat zijn
van blijvende overgave zolang wij op Aarde zijn. Zodat we uiteindelijk
ELK subtiel aspect van een beeld van God en ons gevoel van afscheiding
van God, overgeven.
Zoals je net liet zien, was er duidelijk iets wat ik niet overgegeven
had, maar dat was simpelweg omdat ik het niet gezien had. Eigenlijk
gebeurt dit iedere dag – dat ik iets zie in mijn psychologie of
wereldvisie dat ik moet laten gaan omdat het mij afgescheiden houdt
van God. Daarom is het voor mij een manier van leven geworden, continu
op de uitkijk te staan naar wat ik vervolgens moet overgeven. Om te
kunnen zien wat we moeten overgeven, is het duidelijk dat we ons begrip
continu moeten uitbreiden. En daarom is het uiteraard van onschatbare
waarde een leraar te hebben die voorbij de dualiteit is. Ik denk dat
dit een groot deel van het probleem van Moeder Theresa is.
Het lijkt er voor mij op, dat zij niet echt op zoek was naar een hoger
begrip met de open geest van een kind. Ze kon niets ontvangen of zien
buiten de katholieke leer. Haar enige mogelijkheid haar situatie te
begrijpen, was het haar geestelijke adviseurs te vragen, en zij wilden,
uiteraard, ook niet buiten deze leer kijken. Zo krijg je een ‘van
het kastje naar de muur’ situatie.
Er was niets in de Katholieke leer dat haar hielp haar situatie
te begrijpen en dus, kon zij er niet overheen komen. Met als resultaat
dat zij 50 jaar lang de meest intense lijdensweg onderging, terwijl
het allemaal verlicht had kunnen worden door een verandering in het
bewustzijn.
Dit is waarom ik zeg dat Moeder Theresa niet echt een mysticus was.
Ik zie een mysticus als een persoon die werkelijk een universele benadering
van God en spiritualiteit heeft, bedoelende dat als we geen begrip vinden
binnen een bepaalde religie, we verder kijken dan dit. Ik denk dat het
niet klopt te spreken over katholieke mystici, zoals de heilige Johannes
van het Kruis. Ik denk dat alle ware mystici – terwijl zij zichzelf
soms plaatsten in de context van een bepaalde religie – veel verder
kijken dan de uiterlijke religie. Zij gebruikten wat je noemt de ‘sleutel
tot kennis’ en zij eren God in ‘Geest en Waarheid’.
Doordat moeder Theresa deze stap niet kon zetten, bleef zij vast zitten.
Ik denk dat haar situatie eigenlijk begon toen zij – 32 jaar oud
– een persoonlijke belofte deed: “ik deed een belofte aan
God, gebukt onder [de pijn van] sterfelijke zonde, God alles te geven
wat Hij zou vragen, ‘Hem niets te weigeren’”. In haar
brieven praat zij meerdere malen over zichzelf volledig overgeven aan
God en zichzelf volledig aan Jezus geven. Ik geloof, gebaseerd hierop,
dat zij werkelijk dacht dat zij zich volledig had overgegeven aan God,
wat ze ook meerdere malen zegt.
Toch zijn er ook een paar momenten waar ze beschrijft hoe moeilijk het
voor haar is, dit te doen. Bijvoorbeeld, in het begin van haar kloosterleven,
werd haar gevraagd naar de USA te reizen om daar in 3 steden te spreken.
Zij wilde duidelijk niet gaan, maar ze voelde dat God wilde dat zij
ging. Ondanks het feit dat zij voelt dat God dit van haar verlangt en
ondanks het feit dat zij heeft gezworen God niets te weigeren, blijft
ze weigeren te gaan en zegt ze dat dit een van de moeilijkste dingen
is die zij ooit heeft gedaan. Hetzelfde geldt voor het feit dat God
van haar vroeg dat zij met haar biechtvaders sprak over haar duisternis,
maar het is erg moeilijk voor haar dit te doen, zelfs tot op het punt
dat ze vaak niet in staat is nog iets te zeggen – waarvan ik geloof
dat het een onbewuste reactie is op het feit dat je gewoonweg niet wilt
spreken.
Dus voor mij lijkt het zo dat, als zij zich volledig had overgegeven
aan God, het niet moeilijk voor haar zou moeten zijn dat te doen waarvan
zij geloofde dat God wilde dat zij dat deed. Ze zou gewoon moeten zijn
gegaan daar waar haar missie haar bracht, gelukkig dat ze Gods verlangen
vervulde. In plaats daarvan lijkt zij vele aspecten van haar missie
te weigeren, vooral wanneer het gaat over iets waarbij ze voor een publiek
moet verschijnen. Ze lijkt voortdurend te strijden met dat waarvan ze
voelt dat God wilt dat ze dat doet, ze vraagt haar biechtvaders zelfs
voor haar te bidden dat Jezus het niet toestaat dat zij Hem iets weigert
– wat impliceert dat zij wil dat jij beslissingen voor haar neemt,
in plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor haar eigen keuzes.
Het feit dat ze zoveel gestreden heeft, laat mij zien dat zij zich niet
werkelijk heeft overgegeven aan God – of, tenminste, dat er iets
was dat zij niet had overgegeven. Het lijkt voor mij dat, terwijl zij
zei dat ze zichzelf overgaf aan God, zij zich bleef vasthouden aan bepaalde
mentale beelden en verwachtingen van hoe haar leven en missie zich zou
ontvouwen. Heel subtiel plakte zij een plaatje op dat wat het betekende
voor God te leven en wanneer haar verwachtingen niet vervuld werden,
had zij een innerlijk conflict over dat doen waarvan God wilde dat ze
dat deed.
Ik weet uit mijn eigen leven dat wanneer ik strijd of iets moeilijk
vind, dit is omdat ik iets niet heb opgegeven. En zodra ik zie wat ik
moet opgeven en ik laat het gaan, verdwijnt de moeilijkheid simpelweg
en valt alles op zijn plaats – zowel in mij als buiten mij.
Daarom geloof ik heilig dat de oorzaak van al het lijden een gebrek
aan overgave is, wat mij tot de conclusie leidt dat Moeder Theresa zichzelf
niet volledig had overgegeven aan God. En dit is de ware oorzaak van
haar lijden.
Een voorbeeld hiervan is dat, nadat zij de roeping voor haar missie
heeft ontvangen, zij de goedkeuring moest hebben van haar superieuren.
Ze was duidelijk erg angstig aan haar missie te beginnen, maar haar
superieuren lieten haar – heel wijs, denk ik - een test van geduld
en overgave ondergaan. Maar mijn punt is dat zij er enerzijds van overtuigd
was dat dit Gods roep was, maar anderzijds was zij ervan overtuigd dat
de kerk Gods kerk was. Zij verklaart zelfs dat als haar superieuren
haar zeggen dat zij haar missie moet opgeven, zij dit zal doen.
Ondanks dat, blijft zij hen brieven sturen waarin ze hen probeert te
overtuigen haar missie goed te keuren en in sommige van deze brieven
is zij – in mijn ogen- zeer manipulatief om voor elkaar te krijgen
hen te laten doen waarvan zij denkt dat God wil dat zij doen. Ook nu
weer laat dit mij een conflict in haar zien:
- Als zij zichzelf
werkelijk volledig had overgegeven aan God en als zij werkelijk overtuigd
was van het feit dat dit Gods roep was, waarom had ze dan de toestemming
nodig van haar superieuren? Als de Kerk haar missie niet had goedgekeurd,
kon zij haar missie buiten de Kerk starten. Ik wil beargumenteren
dat deel van het pad naar Christusschap is in hoeverre wij onze innerlijke
richting willen volgen of een uiterlijke regel (vooropgesteld dat
wij zeker weten dat onze innerlijke richting gerechtvaardigd is en
niet op ego gebaseerd).
- Aan de andere
kant, als zij werkelijk overtuigd was dat de Kerk Gods Kerk was en
dat haar superieuren God vertegenwoordigen (zoals zij zegt ), waarom
had zij er dan geen vrede mee hen de uiteindelijke beslissing te laten
nemen? Waarom vond zij het nodig hen onder druk te zetten om haar
visioen vervult te zien worden, in plaats van er op te vertrouwen
dat de Kerk zou komen met dat wat werkelijk Gods wil was en zo ook
te handelen volgens Gods tijd?
In het eerste voorbeeld
zou het conflict naar de kern van haar wezen zijn gegaan, bij de tweede
zou het bedekt zijn en daaronder is haar ware wezen. Ik kan duidelijk
geen oplossing vinden welke van de twee goed is, dus ik hoop dat jij
je commentaar hierop wilt geven.
Jezus: Welke
optie vind jij het meest waarschijnlijk?
Kim: Ik zou zeggen de tweede, want ik voel wel haar diepe oprechtheid.
Ook zie ik dat zij bereid was alle uiterlijkheden op te offeren om God
te dienen en ik denk niet dat een in de diepte verdeeld wezen bereid
zou zijn geweest deze uiterlijke offers te brengen, zoals zij deed.
Of duidelijk zo blijven vechten om nederig te blijven ondanks haar vele
publieke optredens.
Jezus: Je hebt gelijk over het feit dat Moeder Theresa
een volwassen levensstroom is die vrijwillig een bepaalde bewustzijnsstaat
heeft opgepakt. Dat is waarom – zoals ik eerder heb gezegd –
ze niet lichamelijk zal hoeven terugkeren. Maar toch zal ze genezing
moeten ondergaan, om zichzelf te bevrijden van de effecten van het bewustzijn
dat ze heeft opgepakt. Ze heeft ook genezing nodig van haar innerlijke
duisternis, een situatie die littekens heeft achtergelaten in haar wezen.
In feite is een van mijn redenen om haar duisternis te willen bespreken,
hen die een referentie met Moeder Theresa hebben, een kans te geven
te begrijpen wat zij heeft opgepakt. Zodat ze wellicht kunnen beseffen
dat ook zij dit bewustzijn hebben opgepakt en dat Moeder Theresa heel
graag zou zien dat ze dit overstijgen, zodat de planeet vooruit kan.
Haar verlangen was de planeet te helpen vooruit te komen en dit bewustzijn
te overstijgen, zodat geestelijke mensen vrij konden zijn van de donkere
wolk die al veel te lang over deze planneet heeft gehangen.
Ik weet dat voor hen voor wie de leringen op deze website nieuw zijn,
dit wellicht wat overdenkingen/meditatie nodig heeft, want het is erg
makkelijk om Moeder Theresa in de Katholieke context te zien. Maar in
een hogere staat van zijn, heeft zij simpelweg deze uiterlijkheden op
zich genomen vanuit een universeel verlangen deze bewustzijnsstaat –
deze specifieke benadering van God - te transformeren van binnenuit.
Dus in haar hogere wezen is Moeder Theresa GEEN Katholiek, omdat wij
in het geestelijke rijk de labels die je op Aarde vindt, getranscendeerd
hebben. Zoals ik eerder heb gezegd; je komt alleen in de hemel door
de gecreëerde beelden en mentale kaders die voor mensen zo belangrijk
lijken, te transcenderen. Als je Aardse gehechtheden hebt, zullen zij
je terugtrekken op Aarde en kun je niet blijvend deze planeet achter
je laten – wat je wel doet wanneer je transcendeert.
Back
to top
Copyright
© 2005 by Kim Michaels |
