Vraag: Een vraag voor Babaji. Ons is geleerd in een eerdere dispensatie om geen bloed of organen te doneren. Ik vroeg me af of dit nog steeds geldt in het nieuwe tijdperk, omdat we allen één zijn.

NOOT: Dit antwoord werd gegeven op 14 juli 2007 tijdens de Shangra-la conferentie in Los Angeles, Californië

Kim: Babaji zal dit niet beantwoorden, maar Jezus wel. Ik weet niet precies waarom, misschien omdat ik niet getraind ben of gezalfd om met Babaji te werken op dit punt.

Antwoord van Jezus:

Dit is een vraag waarop ik niet een algemeen antwoord kan geven. Om de eenvoudige reden dat dit onderwerp te complex is voor een algemeen zwart-wit antwoord.

Er zijn mensen die dergelijke ingewikkelde karmische omstandigheden hebben met bepaalde andere mensen dat het een onschatbare gelegenheid zou zijn karma terug te betalen door bloed of organen aan die mensen te geven.

Er zijn andere mensen die opgestegen zijn tot een bepaald niveau van bewustzijn, waardoor het schadelijk voor andere mensen zou kunnen zijn als zij hun bloed zouden ontvangen, omdat het verschil in bewustzijn zo groot is dat het bewustzijn dat gedragen wordt in het bloed een te heftig effect zou hebben op de persoon die het ontving.

Dus je ziet opnieuw dat de uiterlijke geest, het ego, altijd een duidelijk zwart-wit antwoord wil – doe dit, doe dat niet en je zult altijd gered worden. Je moet opstijgen naar het Christus onderscheid waar geen scherpe grenzen zijn, waar alles een individuele zaak is. En daarom moet je afstemmen op individuele basis.

Dit heeft ook betrekking op vele andere vragen die te maken hebben met gezondheid, zoals of je een wilsbeschikking zou moeten hebben en wat dan in die wilsbeschikking zou moeten staan. Of je het zou willen toestaan dat je lichaam kunstmatig in leven gehouden wordt gedurende een onbepaalde periode of dat de ondersteuning van het leven beëindigd moet worden, als dat echt noodzakelijk werd.

Moeder Maria:

Er zijn mensen, mijn geliefden, voor wie het waardevol is om zo lang mogelijk belichaamd te blijven, omdat het hen in staat stelt om hier een focus te houden in het fysieke octaaf. Ook al lijkt het zo, dat ze uiterlijk letterlijk functioneren als een plant, kunnen ze – door die fysieke gerichtheid – nog steeds hun geest gebruiken om energieën teweeg te brengen in het materiële rijk. Maar er zijn andere mensen voor wie het het beste is om zo snel mogelijk hun lichaam achter te laten en zeker zodra het stopt te functioneren in een normale hoedanigheid.

En zo zie je, opnieuw, dat de technologie van de medische professie aanleiding heeft gegeven tot bepaalde ethische en morele vragen. En nogmaals, deze vragen kennen geen zwart-wit antwoord. Het moet onderscheiden worden op individuele basis, zodat elk van jullie individueel beslist of je een levensbeschikking zou moeten schrijven en of je zou moeten bepalen onder welke omstandigheden je wilt dat je leven misschien beëindigd moet worden – als dat nodig mocht worden. Want het is inderdaad mogelijk dat de huidige medische technologie het lichaam in leven kan houden voorbij het punt dat iemand gestorven zou zijn, of het lichaam gestorven zou moeten zijn in overeenstemming met het Goddelijke Plan van iemand.

En nogmaals, het echte antwoord is altijd te streven naar Christus onderscheid en bereid te zijn om de scherpe grenzen opnieuw te bekijken – zelfs de regels die in vorige leringen zijn gegeven. Want zie je, mijn geliefden, elke regel wordt gegeven voor een bepaalde bewustzijnsstaat. En als je die bewustzijnsstaat overstijgt, is de regel niet langer nodig of geschikt voor jou.

Uiteindelijk zijn er geen regels in Christusschap. Er is enkel de innerlijke afstemming die het mogelijk maakt dat jij weet wat juist is in de actuele situatie.

Je moet, bijvoorbeeld, aantekenen dat toen Jezus op Aarde wandelde, hij bepaalde wonderen van genezing uitvoerde. Toch ontmoette hij ook mensen die hij niet genas, omdat hij de innerlijke afstemming had om te weten dat er bepaalde mensen waren die niet bedoeld waren te genezen, zoals ik uitleg in het antwoord over ziekte in Ierland.

Copyright © 2006 by Kim Michaels