Vraag: Sommige leraren zeggen dat de liefde van God de Vader voorwaardelijk is, terwijl de liefde van God de Moeder onvoorwaardelijk is. Is dit waar? Wanneer een ziel begint aan de terugweg naar God, zal deze dan de onvoorwaardelijke liefde van de Vader ervaren of zal deze liefde altijd voorwaardelijk zijn?

Antwoord van Jezus:

Vanuit het hoogste standpunt is de liefde van God altijd onvoorwaardelijk. God heeft maar een soort van liefde en die liefde is compleet en geheel onvoorwaardelijk. Je hoeft er niet voor te doen om God’s liefde voor jou te verdienen omdat je die liefde al verdiend hebt toen Gorter schiep. Je moet je herinneren dat God jou heeft geschapen naar in zijn beeld en gelijkenis. Als je geschapen bent in het beeld en de gelijkenis van God, hoe kunnen er dan voorwaarden zijn voor de liefde van God?

Echter, het is begrijpelijk vanuit het standpunt van de ziel, dat deze een verschil kan ervaren in de liefde die komt van God te Vader, of het mannelijk aspect van God, en de liefde die komt van God de Moeder, of het vrouwelijk aspect van God.

Een van de voornaamste problemen in deze context is dat gedurende duizenden jaren de meeste westerse religies God hebben afgeschilderd als exclusief mannelijk en voornamelijk het vrouwelijk aspect van God hebben genegeerd. En op hetzelfde moment hebben veel religies God afgeschilderd als een kwade en veroordelen de God die klaarstaat om iedere ziel voor de minste overtreding van zijn wetten te straffen. Zoals ik elders heb uitgelegd is dit beeld van God verkeerd. God is geen kwade en veroordelende God. God is een God van liefde en die liefde is onvoorwaardelijk.

Om dit volledig te kunnen begrijpen moeten we naar een lering kijken die prachtig beschreven is in de religie van het taoïsme. Het symbool van de Tao, dat van de Tai Chi, beeld twee elementen van de schepping uit, die meestal het Yin en Yang element genoemd worden. Deze twee elementen illustreren hoe de gehele vormwereld is geschapen. De vormwereld is geschapen door een interactie van twee tegenovergestelde krachten. In deze context zal ik deze krachten de Vader en de Moeder noemen, daarmee het mannelijk aspect en het vrouwelijk aspect van God symboliserend.

De Vader is het mannelijke, of actieve, principe dat handelt de op de Moeder, het passieve principe. De rol van de Vader is om het creatieve proces te initiëren en de parameters te definiëren van hoe dat proces zich zal ontvouwen. Met andere woorden, de Vader is degene die de principes, of werd een, die de ontwikkeling van de vormwereld zullen leiden.

Voordat de schepping begon, vormde God de Vader zich een visie van de wereld die hij wilde creëren. God heeft zijn ongelimiteerd voorstellingsvermogen en kan alles scheppen wat hij zich voorstelt. Echter, om iets te maken dat vorm heeft, dien je een keuze te maken. Je moet kiezen welke vorm je wil manifesteren, en wanneer je die keuze maakt sluit je andere potentiële vormen daardoor uit. Daar is niets mystiek of abstracts aan. Dit is simpelweg een zaak van de mechanica van het scheppen. Wanneer een bepaalde vorm kiest sluit je daardoor andere vormen uit omdat iets na eenmaal niet rond en vierkant tegelijkertijd kan zijn.

Een belangrijk punt hier is dat God een aantal principes definieerde, of wetten, die de ontwikkeling, of evolutie, van dit universum zouden sturen. Het is zeer goed mogelijk om een universum te creëren dat andere principes heeft, maar voor dit universum koos God een bepaalde set van principes. Deze principes werden de Wetten van God. Alles in het gehele universum is gebaseerd op deze wetten.

Sommige menselijke wezens, en sommige duistere wezens die tegen God’s wet hebben gerebelleerd, schijnen te denken dat God’s wet op de een of andere manier een beperking betekent. Deze visie is niet correct en is gebaseerd op een onvolledig begrip van de principes van creatie. God’s wet verzekert simpelweg consistentie en duurzaamheid. Als de schepping niet gebaseerd was op een stel consistente wetten, zou deze zichzelf vernietigen of geleidelijk aan degraderen in plaats van oneindig te groeien.

Laat ons teruggaan naar de twee elementen van de schepping. De Vader gedefinieerd een stel wetten en principes. De Vader begint het creatieve proces, en door dit te doen legt de Vader een bepaalde vorm op de passieve substantie, of energie, van de Moeder. De Moeder, hier de passieve of reactieve substantie, zal willekeurig welke vorm door de Vader op haar geprojecteerd aannemen.

Als je hier vanuit een breder perspectief naar kijkt zul je zien dat er werkelijk geen verschil is tussen de liefde van de Vader en de liefde van de Moeder. Ze zijn beiden liefde, en die liefde is onvoorwaardelijk. Echter de Vader en Moeder hebben een verschillende rol in de creatie.

Het is de rol van de Vader om de wetten en principes die de ontwikkeling van dit specifieke universum leiden te definiëren of op te leggen. Om consistentie te verzekeren, en de zelfvernietiging van het universum te voorkomen, moet God deze wetten zonder enige variatie opleggen. God respecteert geen individuele personen, wat inhoudt dat God zijn wetten niet zal veranderen enkel omdat menselijke wezens of sommige niet materiële wezens willen dat deze afwijken zodat ze kunnen doen wat ze zelf willen.

Toen God begon met de creatie van dit universum deed God een belofte aan de wezens die dit universum bewonen. God deed de belofte dat ze een aantal vaste principes zouden hebben waarop ze hun individualiteit konden bouwen en waarbinnen zij hun creativiteit konden uitdrukken zonder zichzelf te vernietigen. God kan deze belofte niet breken. Daarom zijn de wetten van de Vader compleet onveranderlijk.

Wanneer dit beschouwd van uit het perspectief van een onverlichte ziel, een ziel die geen begrip heeft van de principes van de schepping, kan het lijken alsof God’s wetten beperkingen opleggen. Het kan lijken alsof God van zijn zonen en dochters verlangt om zijn wetten te gehoorzamen zonder hierover vragen te stellen. Het kan lijken dat God degene die zijn wetten niet opvolger zal straffen. Daarom kan het lijken dat de liefde van de Vader voorwaardelijk is.

In werkelijkheid is er een verschil tussen God’s wet en God’s liefde. Zoals ik zei is de wet van God simpelweg bedoeld om een stabiele evolutie van het universum te garanderen. God’s wet is bedoeld om te verzekeren dat zijn zonen en dochters een stabiel platform voor hun persoonlijke evolutie hebben. Om dit te kunnen verzekeren dienen God’s wetten standvastig te zijn. De liefde van God is echter niet afhankelijk van of de ziel zijn wetten gehoorzaamt.

Het probleem in deze context is dat menselijke wezens de neiging hebben om hun menselijke eigenschappen op God te projecteren. Ze denken dat omdat zij kwaad worden op hun eigen kinderen, God ook kwaad kan worden op zijn eigen kinderen. Dit is niet het geval. God heeft simpelweg een aantal wetten gecreëerd, deze wetten houden onder andere in dat als jij energie misbruikt, bepaalde consequenties het resultaat zullen zijn. Wanneer je begrijpt hoe God’s wet werkt zul je zien dat God je niet straft voor het schenden van zijn wetten. God heeft simpelweg een onpersoonlijke wet gecreëerd, die bij jou terug brengt wat je gezaaid hebt. Daarom strafte in werkelijkheid jezelf.

Wanneer mensen zich bewust beginnen te worden van het vrouwelijk aspect van God hebben ze vaak het gevoel dat de Moeder onvoorwaardelijke is dan de Vader. Dit is ook weer te begrijpen omdat een onverlichte ziel nog geen begrip heeft van de ware natuur van God en creatie. Zoals ik al zei is het de Moeder die willekeurig welke vorm zal aannemen die er door de Vader wordt opgelegd. De Bijbel verhaalt dat de eerste daad van schepping was dat God zei, "laat er licht zijn". Licht is gemaakt van het vrouwelijk aspect van God. Licht is een substantie die geen vorm van zichzelf heeft maar het potentieel heeft om iedere vorm aan te nemen.

Toen God de spirituele wezens schiep, die zichzelf momenteel zien als menselijke wezens, schiep God hen in zijn beeld en gelijkenis. Een ziel is geschapen om dezelfde creatieve vermogens als God te hebben. Daarom heeft de ziel van een menselijk wezen het vermogen om op dezelfde wijze als God te scheppen door een specifieke vorm te projecteren op het licht, of op de goddelijke Moeder.

Het moeder aspect van God is reactief. Het moeder aspect zal elke vorm aannemen die jij haar oplegt. Met andere woorden, de Moeder zal je laten doen wat je dan maar wilt, en dat is de reden dat menselijke wezens de ellende en het lijden zoals dat nu op planeet Aarde te zien is hebben gecreëerd. Dit betekent niet dat God de Moeder deze ellende en het lijden heeft gewild. Het betekent simpelweg dat God de Moeder, vanwege haar natuur, zal toestaan dat menselijke wezens willekeurig welke vorm aan haar opleggen.

Wat je nu ziet is dat God de Vader een stel wetten en principes heeft gedefinieerd die compleet onveranderlijk zijn. Tezelfdertijd zal God de Moeder iedere vorm aannemen die jij op haar projecteert. Wanneer je naar deze situatie kijkt vanuit het perspectief van een onverlichte ziel, zal het lijken alsof te Moeder onvoorwaardelijke is omdat ze toestaat dat je met haar doet wat je maar wilt. En tezelfdertijd lijkt het alsof de Vader voorwaardelijk is omdat de Vader je nergens mee weg laat komen.

Wanneer een stapje terug doet en vanuit het perspectief van een verlichte ziel kijkt, zul je zien dat de Vader en de Moeder God simpelweg hun respectievelijke rol in de schepping spelen. Zowel de Vader en de Moeder hebben een onvoorwaardelijke liefde voor jouw ziel. Die liefde zal niet veranderen of ophouden zelfs al gehoorzaam je niet aan de wetten van de Vader en leg je onvolmaakte beelden op aan de Moeder.

Echter, wat er zou gebeuren wanneer je niet gehoorzaamt aan de wetten van God is dat je de energieën van de Moeder zult gebruiken om een gevangenis voor je ziel te bouwen, een gevangenis van gemiskwalificeerde energie. Door deze gevangenis te bouwen zul je het geleidelijk aan steeds moeilijker voor jezelf maken om jezelf als een zoon of dochter van God te zien. Je daalt geleidelijk af in een lagere staat van bewustzijn waarbij je alle besef van je goddelijke bron verliest. Je realiseert je niet langer wie je bent, of kan niet langer accepteren wie je bent.

Je hebt een vrije wil gekregen. Het simpele feit dat je de energieën van de Moeder kunt misbruiken, en een realiteit kunt creëren waarin je denkt dat je gescheiden bent van God, zou je moeten bewijzen dat de liefde van de Vader onvoorwaardelijk is. Als de liefde van de Vader voorwaardelijk was waarom zouden vaderland toestaan dat je ongehoorzaam bent aan zijn wetten? Waarom zou hij dan toestaan dat je jezelf afsnijdt van je bron?

Dus wanneer een ziel verlicht wordt, zal deze het verschil tussen de wetten van God en de liefde van God gaan beseffen. Het zal dan geleidelijk aan beginnen om de liefde van God te accepteren, en de acceptatie van deze volmaakte liefde zal andere angsten van de ziel verdrijven, deze angsten zijn de voornaamste oorzaak van het feit dat de ziel zichzelf gescheiden voelt van zijn bron.

Een ziel kan door een fase gaan waarin deze het makkelijker vindt om de onvoorwaardelijke liefde van het Moeder aspect van God te accepteren, zoals door een vrouwelijke godheid of opgevaren wezen. Dit is de reden dat sommige mensen het makkelijker vinden om te relateren aan Moeder Maria of haar tegen helft van het Oosten, de Godin van Genade, Kuan Yin. Echter, naarmate een ziel meer volwassen raakt, zal deze geleidelijk aan beginnen zich te verbinden met de Vader God en de onvoorwaardelijke liefde van de Vader accepteren. Dit zal de ziel dan toestaan zijn eigen mannelijke en vrouwelijke aspecten te balanceren en daardoor heel te worden.

Copyright © 2006 by Kim Michaels