Was Jezus de Ultieme Geestelijke Revolutionair?

(Nederlandse vertaling van: Was Jesus the Ultimate Spiritual Revolutionary?)

 Deze lezing bestaat uit een fragment uit het boek The Secret Coming of Christ door Kim Michaels

Voor sommige mensen heeft het woord ‘revolutie’ een negatieve klank. De neutrale betekenis echter van het woord is eenvoudig ‘grote verandering’. Wat er positief aan is, is dat een revolutie een spectaculaire en plotselinge verandering ten goede kan veroorzaken. Het doet de oude orde ineenstorten, die verstard en oud is geworden en niet meer werkt. In plaats daarvoor brengt het vernieuwing, scheppingsdrang en groei. Het bevrijdt mensen van gebondenheid van hun oude beperkingen en geeft hun een nieuw besef van vrijheid en groei. Het slecht de gevangenismuren en maakt mensen vrij om nieuw terrein te exploreren.

Revoluties zijn niet altijd fysiek. Veel revoluties hebben zich in de geest afgespeeld; zijn waren omwentelingen in bewustzijn. Ik geloof dat Jezus is gekomen om een revolutie in bewustzijn te weeg te brengen - en niet zómaar een revolutie. Hij kwam om de ultieme geestelijke revolutie tot stand te brengen door ons vrij te maken van de kracht die ons in een mentale en geestelijke gevangenis gevangen houdt. Laten we eens beter kijken naar Jezus als revolutionair.

Ten tijde van Jezus waren de Joden door de Romeinen onderdrukt. De Joden wachtten op de Messias en zij zagen hem als een koning die strijd zou voeren en hen in een overwinningsstrijd tegen de Romeinen zou aanvoeren. Zij zagen de Messias als een nieuwe soort Mozes door wie God hen zou bevrijden en hun vijanden zou verslaan. Met andere woorden, zij namen een afwachtende houding aan en verwachtten dat de Messias al het werk voor hen zou doen.

Jezus weigerde deze rol op zich te nemen en sommige mensen schijnen hem erom afgewezen te hebben. Omdat hij niet aan hun verwachtingen voldeed hoe een Messias zou moeten zijn, noemden ze hem een valse Messias en een valse profeet. Dit roept een belangrijke vraag op. Het is duidelijk dat de Joden zwaar door de Romeinen onderdrukt werden, maar klaarblijkelijk maakt Jezus zich niet druk over deze uiterlijke vorm van slavernij. Hij deed zelfs de vermaarde uitspraak, ‘Geef dan de Keizer wat de Keizer toekomt en God wat God toekomt’.

Dus het lijkt duidelijk te zijn dat het voor Jezus niet ging om de Romeinse bezetting. Hij beschouwde de Romeinen niet als de grootste onderdrukkers van de mensen. Hoewel hij duidelijk geen enkel geschil uit de weg ging, nam hij nooit het initiatief tot een conflict met de Romeinen en hij hielp zelfs Romeinse soldaten.

We kunnen nú een verklaring voor dit gedrag voorstellen. Jezus kwam niet om een aardse koning te worden; hij kwam om een geestelijke koning te worden, een geestelijk leider. Hij kwam niet om mensen van materiële slavernij vrij te maken maar van gééstelijke gebondenheid. De gevangenis was niet in de materiële wereld gebouwd: het was in de geest van de mensen aanwezig. Jezus kwam om mensen te bevrijden uit een innerlijke, geestelijke en mentale gevangenis.

Laten we nu een ander bijzonder aspect van Jezus leven beschouwen. Wij weten dat Jezus groot gebracht is in de joodse godsdienstige cultuur. Wij horen over hem in de tempel op de leeftijd van 12 jaar en we horen dat de mensen versteld stonden van zijn begrip van de schriften. Kennelijk kon Jezus ‘binnen het systeem hebben gewerkt’ en een hoge positie in de godsdienstige hiërarchie hebben verkregen. Men zou kunnen redeneren dat als hij zo’n positie zou hebben nagestreefd, hij minder onenigheid met het establishment zou hebben gehad.

Dus waarom probeerde Jezus geen deel van de gevestigde orde te worden om van binnenuit verandering te bewerkstelligen? Was dit omdat hij besefte dat het te star en verhard geworden was om het van binnenuit te veranderen, zodat de enige keus was om helemaal opnieuw te beginnen? Of zag hij een fundamentele zwakheid in het hele systeem? Zag hij in dat het systeem zelf mensen in gevangenschap hield?

Was Jezus tegen orthodoxe religie?

We hebben gezien dat ten tijde van Jezus de joodse godsdienst een gesloten, verstarde en gecentraliseerde machtsstructuur had. Het beheerste het joodse volk in grote mate en deze macht was gebaseerd op de volgende overtuigingen en ideeën:

• Er is een grens tussen de geestelijke en de stoffelijke wereld. Je bent van de geestelijke wereld afgescheiden en je kunt er uit jezelf geen verbinding mee maken.
• Je zit vast in de stoffelijke wereld en daarom loop je gevaar om verloren te gaan of naar de Hel te gaan. De enige manier om dit te voorkómen is door de geestelijke wereld zien te bereiken, om toegang tot het Koninkrijk van God te krijgen. En de enige manier om daar te komen is door een proces genaamd redding of verlossing.
• Omdat je niet uit jezelf in de Hemel kunt komen, heb je een soort redder nodig om daar te komen. Omdat je van God bent afgescheiden, moet die redder van buiten jezelf komen.
• De joodse godsdienst is door God ingesteld om mensen van de Hel te redden. Daarom is de uiterlijke godsdienst, zoals geleid door de geestelijke autoriteiten, de enige sleutel tot redding. Met andere woorden, de enige weg naar de Hemel gaat via een uiterlijke godsdienst.

Zoals we in het vorige hoofdstuk hebben besproken, is het mogelijk dat Jezus met een boodschap kwam die in rechtstreekse tegenspraak was met de fundamentele overtuigingen, of gedachtegoed, van de joodse godsdienst. Zoals eerder gezegd, wij leven in een heelal waarin alles gemaakt is van één basissubstantie. We noemen het Gods licht of energie, maar waar het om gaat is dat er geen barrière is tussen de geestelijke wereld en déze wereld. Het enige verschil is een verschil in vibratie, een kwestie van niveaus, niet van principe. De materiële wereld is enkel het topje van de ijsberg en het is een onlosmakelijk deel van Gods schepping.

Omdat jij ook gemaakt bent van de energie van God, is het voor jou mogelijk om uit jezelf in verbinding met de Hemel te komen. In feite verblijft een deel van jou, een deel van je geest, permanent in de Hemel. Je hebt redding nodig omdat jij je bewuste verbinding met dat deel van jezelf bent kwijtgeraakt en daardoor ben je in deze wereld vast komen te zitten en ben je verloren. Je bent in een lagere bewustzijnsstaat gevangen, te weten het menselijke denken.

De sleutel tot verlossing is om boven deze lagere bewustzijnsstaat uit te reiken. We moeten doen wat Paulus zei, namelijk de oude mens van het wereldse denken afleggen en de nieuwe mens van de Christusgeest aandoen (Efeziërs 4-:22-24). Dit is een proces dat binnen onszelf dient plaats te vinden. In werkelijkheid is er geen feitelijke afscheiding tussen jou en God. Er is enkel een gevóél van afscheiding en dat gevoel bestaat uitsluitend in je denken. Daarom is jouw geest de enige plek waar het gevoel van afscheiding overwonnen kan worden.

Verlossing is niet een kwestie van het lid zijn van een bepaalde kerk, in bepaalde uiterlijke leringen te geloven en bepaalde uiterlijke regels in acht nemen. Zoals wij hebben gezien werd dit door Jezus bij vele gelegenheden duidelijk gemaakt, waarin hij hen hekelde die een uiterlijke benadering van godsdienst aannamen. Redding of verlossing is een innerlijk proces; het is een kwestie van het ontwikkelen van je bewustzijn en van het veranderen van je gevoel van identiteit. Je moet stoppen met jezelf als een ellendige zondaar te zien, jezelf als een sterfelijk mens te zien die van God is afgescheiden. In plaats daarvan moet je jezelf als een geestelijk wezen gaan zien, dat met God is verbonden.

De sleutel om het menselijke gevoel van identiteit te boven te komen is om je opnieuw te verbinden met iets dat met God verbonden is of dat een deel van God is. Dat ‘iets’ is een hoger deel van je geest, namelijk je Christuszelf. Jezus liet zien waartoe iemand in staat is wanneer hij of zij met het Christuszelf verbonden is. Dus, wanneer je deze geest die in Jezus was, in jou laat zijn, ben je niet langer een menselijk wezen. Je bent een geestelijk wezen, een Christuswezen.

Omdat deze verandering van identiteit een psychologisch proces is, is het niet van een uiterlijke kerk of zelfs niet van een uiterlijke redder afhankelijk. Een uiterlijke kerk kan je helpen om door dit proces van innerlijke verandering te gaan, maar kan dat alleen doen als jij de innerlijke benadering tot godsdienst neemt. Met andere woorden, je moet de uiterlijke kerk gebruiken als middel voor bevrijding van je ziel en je moet nooit toestaan dat de leringen en rituelen ervan een gevangenis voor je geest worden.

Het uiterlijke knechtschap

We zien nu dat Jezus misschien gekomen zou zijn om ons de boodschap te brengen dat wij geen uiterlijke kerk nodig hebben om gered te worden. De uiterlijke godsdienst is niet de enige toegang tussen Hemel en Aarde. In feite, volgens Jezus is de uiterlijke godsdienst, in en van zichzelf, geen levensvatbare toegang. De uiterlijke benadering van godsdienst is ‘de weg die een mens goed toe lijkt, maar het eind ervan is de dood’(Spreuken 14:12). De ware toegang, de enige toegang tot de Hemel is het innerlijke pad dat tot eenheid met je Christuszelf leidt.

Ik weet dat veel christenen grootgebracht zijn met een kijk op Jezus die het voor hen moeilijk zal maken het idee van een persoonlijke redding te accepteren. Ik heb veel christenen ontmoet die op dit denkbeeld op dezelfde wijze reageren waarop de religieuze autoriteiten daar tweeduizend jaar geleden op reageerden, namelijk met onmiskenbare afwijzing en ontkenning. Ik weet dat het idee van persoonlijke redding verschillende heel belangrijke vragen opwerpt en wij zullen in het kort even naar deze vragen kijken. Maar laten we bij de historische feiten blijven.

Wij weten dat de religieuze autoriteiten Jezus als een zo grote bedreiging zagen dat zij bereid waren hem te doden om hem het zwijgen op te leggen. Dus we kunnen duidelijk zien dat de autoriteiten gevoeld moeten hebben dat Jezus de basis van hun invloed en macht over de mensen aanviel. We weten dat de joodse godsdienst zichzelf neerzette als de enige weg tot redding. Lijkt het daarom niet logisch dat het juist deze claim was die Jezus aanviel en dat deze kritiek de reden was dat de autoriteiten hem als zo’n bedreiging zagen?

De joodse godsdienst zei toch dat er slechts één weg tot redding was namelijk de uiterlijke godsdienst. Het stelde ook dat de godsdienst door de autoriteiten geleid werd en daarom hadden deze religieuze leiders ultieme macht over het gewone volk. De tempelpriesters claimden de macht te hebben om uit te maken of je gered zou worden of dat je naar de Hel zou gaan.

Jezus zei heel duidelijk dat de uiterlijke godsdienst niet de sleutel tot redding was. Integendeel, de sleutel tot redding, wat Jezus het koninkrijk der Hemelen noemde, was binnenin je. Met andere woorden, in plaats van de uiterlijke, geïnstitutionaliseerde redding, predikte Jezus een innerlijke, persoonlijke redding. Daar komt nog bij dat hij heel duidelijk liet zien dat hij geen ontzag voor de religieuze autoriteiten had. Hij hekelde hun invloed en macht over de mensen en hij zei in wezen dat de autoriteiten de mensen niet naar de Hemel of naar de Hel konden sturen. De mensen hadden de religieuze leiders niet nodig om gered te worden.

Dus het lijkt mij duidelijk dat Jezus de ultieme geestelijke revolutionair was. Hij was duidelijk anti-establishment en hij kwam om de mensen van een tiranniek en machtsbelust priesterschap te bevrijden.

Bestaat er enig bewijs voor deze ideeën? Er is een aanhoudende discussie tussen Christenen en mensen die zeggen dat Jezus geen historisch figuur was. Veel Christenen beweren dat diegenen die Jezus niet als de Messias aanvaarden de meest objectieve getuigen zijn voor zijn bestaan. Met andere woorden, waar Christenen Jezus misschien verzonnen zouden hebben, zouden de Joden en de Romeinen dat niet gedaan hebben. Het feit dat deze mensen het bestaan van een historische Jezus bevestigden, is het beste bewijs dat hij bestaan heeft. Ik geloof dat deze lijn van redeneren zijn waarde heeft en dat het op deze kwestie van toepassing is.

Het was duidelijk dat de religieuze autoriteiten Jezus niet als de Messias erkenden. Juist het feit dat ze hem wilden ombrengen laat zien dat zijn leringen voor hen een bedreiging waren. En het idee van een persoonlijke redding zou de ultieme bedreiging voor de Joodse autoriteiten geweest zijn. Als Jezus zo’n boodschap gepredikt zou hebben, zou het de tempelpriesters zeker het verlangen hebben gegeven hem het zwijgen op te leggen.

De innerlijke gebondenheid

We zijn nu bij een uiterst belangrijk denkbeeld aangeland, waarvan ik geloof dat die door de meeste christenen over het hoofd is gezien. Echter, tenzij je dit denkbeeld begrijpt kun jij je eenvoudig Jezus innerlijke leringen niet eigen maken of ze navolgen. Dit denkbeeld is overigens van zeer groot belang voor onze kijk op godsdienst en daardoor op ons vermogen ons van de uiterlijke benadering van godsdienst te bevrijden en een innerlijke benadering aan te nemen. De vraag is, is Jezus gekomen om mensen te bevrijden van meer dan het uiterlijke knechtschap door de religieuze autoriteiten?

Gebaseerd op waar wij eerder over praatten, kunnen we nu een nieuwe kijk op de werkelijkheid van het leven op deze planeet voorstellen. We kunnen beweren dat wij mensen in een lagere bewustzijnsstaat gevangen zitten. Laten we de woorden van Paulus gebruiken en het de gezindheid van het vlees noemen. (Noot vertaler: ‘carnal mind’ wordt door mij gewoonlijk als ‘het menselijke denken’ vertaald; je zou het ook kunnen vertalen als ‘de menselijke geest’, ‘het wereldse denken’ of ‘de wereldse geest’). Het belangrijkste kenmerk van deze ‘vleselijke gezindheid’ is dat wij onszelf als afgescheiden van onze bron zien ­ van God. We hebben geen duidelijke voorstelling of herinnering van de geestelijke wereld en dat is de reden waarom veel mensen geloven dat er buiten het materiële heelal verder niets is. Wat dat betreft, schijnen zelfs vele religieuze mensen de geestelijke wereld te bezien als iets dat zo ver van hen verwijderd is dat zij er geen verbinding mee voelen. Dit gevoel van afscheiding heeft uitgebreide gevolgtrekkingen. Hier zijn er een paar:

• We kunnen de werkelijkheid en de waarheid van God niet zien. Dat is de reden dat wij de uiterlijke benadering van godsdienst nemen en denken dat we waarheid niet vanuit onszelf kunnen kennen.
• We geloven dat wij een uiterlijke autoriteit nodig hebben die ons vertelt wat waar is en wat we moeten geloven. Hierdoor worden wij aan de macht van een religieuze autoriteit blootgesteld. Dit bindt ons nog meer aan het uiterlijke pad.
• Wanneer wij de waarheid niet in ons hart kunnen zien, blijven wij aan uiterlijke leringen vastzitten en aan de interpretaties van die uiterlijke leringen. We zijn geneigd te denken dat onze uitleg de enig juiste is en dit leidt onvermijdelijk tot onenigheid met andere mensen.
• Het gevoel van afscheiding doet ons bang zijn dat wij voor God niet acceptabel zijn. Dit maakt ons nog meer kwetsbaar voor een autoriteit die weet hoe op onze angsten in te spelen.
• Wij kunnen de wetten van God niet zien, begrijpen of aanvaarden. Hierdoor zijn we geneigd om die wetten te overtreden, wat uiteraard onze redding in gevaar brengt. Maar in plaats van het enige juiste te doen, namelijk ons op één lijn met de géést van de wet te stellen, denken we dat de uiterlijke benadering van godsdienst ons zal redden.
• Wanneer wij onszelf zien als afgescheiden van onze bron, zien we ons onvermijdelijk van andere mensen afgescheiden. Dit is aanleiding voor onenigheden met andere mensen. Proberen zulke conflicten door uiterlijke middelen op te lossen zal echter eenvoudig niet werken, zoals de krantenkoppen ons elke dag laten zien. De enige manier om een ware eenheid te scheppen is door je persoonlijk opnieuw met onze bron te verbinden. Alleen wanneer ieder van ons deze verbinding heeft kunnen we ware eenheid in het leven roepen, namelijk een eenheid gebaseerd op een verticale verbinding in plaats van een horizontale verbinding tussen ons.
• Het feit dat wij de waarheid of Gods wetten niet kunnen zien leidt tot praktisch elk menselijk probleem. Het zorgt ervoor dat wij egoïstisch worden en de rechten van anderen met voeten treden. Het zorgt zelfs voor een geestelijke verblindheid die ons aanzet onszelf te vernietigen. We kunnen echter de dwaasheid hiervan niet inzien zolang wij in het menselijke denken gevangen zitten.
• Het egoïsme en egocentrische van het menselijke denken doet ons Gods wetten negeren. Het kan ons doen voelen dat wij gewoonweg de waarheid niet willen weten. We willen alleen maar ideeën horen die bevestigen wat wij willén geloven. Wij willen niet weten wat volgens de wet van God wáár is niet waar is. Wij willen bevestiging van wat wij willen geloven. Wij willen een relatieve waarheid in plaats van een absolute waarheid.
• Wij worden kritisch in onze benadering van de waarheid. Wij scheppen een idool van wat wij denken hoe God is en hoe wij willen dat waarheid eruit zal zien. Wij dansen dan rond dit gouden kalf en weigeren bewijzen te horen die onze gekozen overtuigingen tegenspreken. Is dat de reden waarom Jezus zo vaak zei dat zij die oren hebben maar beter naar zijn woorden zouden moeten luisteren? Wanneer wij in het menselijke denken gevangen zitten, kúnnen of wíllen we de waarheid van Christus niet horen.
• Als gevolg van onze geestelijke blindheid, bouwen we een geloofssysteem op dat op de redeneringen en de overtuigingen van het menselijke denken gebaseerd is. Het is gebaseerd op een door mensen gemaakte ‘waarheid’ en op angst. Wij worden op zelfgericht in plaats van op God gericht.

De weg die een mens goed toe lijkt

We beseffen nu dat het menselijke denken feitelijk al de problemen en conflicten veroorzaakt die wij op deze planeet vinden. We zitten gevangen in een zelfvernietigende spiraal en we zien geen enkele uitweg. Wij denken dat er geen oplossing is, maar het is het menselijke denken dat ons verhindert de weg te zien. Daarom nemen wij de weg die een mens goed toe lijkt, namelijk de uiterlijke benadering van godsdienst. Wij zoeken redding buiten onszelf en uiterlijke godsdiensten beloven ons maar al te graag zo’n redding.

Veel uiterlijke godsdiensten beloven ons een zeer gemakkelijke kijk op redding. Zij vertellen ons dat als wij tot de juiste kerk behoren en geloven wat zij ons vertellen te geloven en al haar regels en rituelen opvolgen, wij automatisch gered zullen worden. Met andere woorden, zij beloven ons dat wij gered kunnen worden zonder onszelf te hoeven veranderen, zonder met het menselijke denken te hoeven worstelen en zonder ons te hoeven inspannen om de Christusgeest te verwerven. Je hoeft niet diep te spitten, je hoeft je niet bezig te houden met de moeilijke aspecten van je psyche en je hoeft niet de moeilijke keuzes te maken om je zinnelijke verlangens en onware opvattingen op te geven. Je hoeft de menselijke wil niet aan de wil van God over te geven. Volg enkel een paar eenvoudige regels en leringen en je redding is gegarandeerd.

Wij zien nu dat wij tussen beide kanten vastzitten en de kant van Christus is er niet bij. Aan de ene kant hebben we onze psyche, te weten het menselijke denken. Het komt voort uit de afscheiding van onze bron en elk aspect ervan probeert ons in dit gevoel van afscheiding vast te houden. Dit wordt de innerlijke onderdrukker die ons in deze wereld in gebondenheid wil houden.

Aan de andere kant hebben wij uiterlijke godsdienstige instellingen die gebaseerd zijn op afscheiding, geestelijke blindheid en angst (Ik zeg niet dat alle kerken dit draagvlak hebben). Deze instellingen willen ons blijven beheersen en wat hen de mogelijkheid daartoe geeft is het wereldse denken (het menselijke denken). Onbewust willen zij ons in die manier van denken vasthouden. Zij willen hun leven en hun macht in stand houden, wat betekent het in stand houden van hun invloed en macht over ons. Daarom willen zij ons doen geloven dat de enige weg tot redding via een uiterlijke organisatie gaat. Zij willen ons van het innerlijke pad tot persoonlijke redding afhouden.

Kijk eens naar wat er gebeurde nadat Jezus in de woestijn gevast had (Matteüs 4:1-11). Hij wordt door de duivel verzocht, wat we kunnen zien als een personificatie van de krachten die erop uit zijn om ons in deze wereld vast te houden. Jezus weerstaat de verleiding en weerlegde de subtiele logica van de duivel. Wat stelde Jezus in staat deze verzoekingen te weerstaan? Hij werd er eigenlijk niet door verzocht omdat hij de argumenten die de duivel gebruikte kon doorzien. Hij paste het gebruik van het woord van waarheid goed toe (2 Timoteüs 2:15).

We zouden de duivel kunnen zien als een personificatie van het menselijke denken en het gevoel van afscheiding van God. Hij gebruikt een subtiele vorm van manipulatie gebaseerd op angst en intellectuele argumenten, maar Jezus is hier immuun voor. Omdat Jezus met zijn bron verbonden is, kan hij de waarheid van God zien. Daardoor kan hij de leugens van de duivel doorzien en voorkómen dat hij op een manier reageert waardoor hij door de duivel en zijn bewustzijn beïnvloed wordt.  Hij kan zeggen, ‘De prins van deze wereld komt en vind niets in mij’ (Johannes 14:30). De prins van deze wereld vindt niets in Jezus omdat Jezus het menselijke denken heeft overstegen, het overwonnen heeft, en er afstand van gedaan heeft. En zoals Jezus zei, wat heeft een mens eraan om de hele wereld te winnen, wat betekent de vervulling van de verlangens van de menselijke geest, en zijn ziel verliest (Marcus 8:36).

Wat ons in de wereld doet vastzitten, wat ons in de tredmolen van egoïstische verlangens en activiteiten doet vastzitten, is de menselijke geest. Het zijn de zwakheden van deze menselijke geest die de machten van deze wereld, met inbegrip van onstoffelijke krachten en andere mensen en instellingen, gezag over ons doet hebben. Het is de menselijke geest die de duivel inbreuk op ons bewustzijn laat maken.

Dit is een nogal overrompelende onthulling. Het laat ons zien dat de sleutel, de enige sleutel tot onze persoonlijke vrijheid, het ontsnappen aan de menselijke geest is. En de enige ontsnapping van deze lagere bewustzijnsstaat is door de Geest van Christus aan te doen. We zien ook dat alle conflicten en problemen in de maatschappij het directe gevolg van het menselijke denken zijn. Dus de enige manier om de problemen op deze planeet op te lossen is dat een beslissend aantal mensen de geest van Christus aandoet. Uitsluitend door deze geest kunnen wij oplossingen vinden voor de vele problemen waarvoor geen oplossing is zolang wij die problemen door het filter van de menselijke geest bezien.

Het volgen in Jezus voetstappen

Ik geloof dat dit tot een onontkoombare en zeer belangrijke conclusie leidt. Jezus kwam ons in werkelijkheid van het geestelijke knechtschap van het menselijke denken bevrijden en van de uiterlijke machten die ons door dat menselijke denken beheersen. We zien nu in dat Jezus niet gekomen is om tot een idool verheven te worden, waarvan de mensen denken dat die niet te evenaren is. Jezus heeft nooit gewild dat de mensen zouden denken dat het godslastering is om in zijn voetstappen te treden. In plaats daarvan kwam hij de enig levensvatbare weg naar onze persoonlijke redding laten zien, namelijk dat we ons opnieuw met onze geestelijke bron moeten verbinden door één met ons Christuszelf te worden.

Voor mij is dit ongelofelijk opwindend. Hoe meer ik de gevolgtrekkingen van dit idee begon te begrijpen, des te meer ik voelde dat Jezus voor mij van diepe persoonlijke betekenis werd. In plaats van Jezus te zien als een ver verwijderd iemand die ergens hoog op een voetstuk staat, besefte ik dat ik een persoonlijke relatie met Jezus kon hebben. Ik kon hem als een voorbeeld om te volgen gaan zien, als een geestelijk leraar, misschien zelfs als een oudere broer, die naar mij kijkt, zijn hand uitreikt en zegt, ‘Volg mij en wij zullen naar huis gaan!’

Maar ik begon ook te beseffen dat Jezus niet gekomen is om al het werk voor ons te doen. Hij kwam om ons de bevoegdheid te geven persoonlijk geestelijke vrijheid te verwerven. Zoals ik heb uitgelegd kan deze vrijheid alleen komen door onze eenheid met ons Christuszelf. In tegenstelling tot wat zo veel christenen geloven is Jezus niet gekomen om ons te redden. Hij kwam ons helpen onszelf te redden. Wanneer wij werkelijk Jezus en zijn innerlijke leringen willen volgen, moeten wij de passieve benadering achter ons laten, waarbij wij van Jezus verwachten dat hij voor onze redding zorgt. Wij moeten verantwoordelijkheid voor onszelf nemen en bereid zijn door een proces te gaan van het achter ons laten van het menselijke denken en één met het Christusdenken te worden. Wij moeten de droom van een automatische redding opgeven en de persoonlijke redding van individueel Christusschap aanvaarden.

Het is duidelijk dat Jezus geen passieve benadering van het leven of van geestelijke groei had. Wanneer wij ons tot de discipelen van Jezus willen rekenen, moeten wij, opnieuw, dezelfde benadering nemen die Jezus nam.

Terug naar boven

Copyright © 2003 by Kim Michaels